W dniu 18.02.2026 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny wydał wyrok zasądzający od PZU na Życie S.A. świadczenie pośmiertne na rzecz osoby uposażonej w kwocie 163.352,57 zł.
Jest to kolejny wyrok waloryzacyjny, w którym Sąd w całości przyjmuje stanowisko przedstawione w powództwie o waloryzację świadczenia pośmiertnego, kierowanym w imieniu osoby uposażonej z ubezpieczenie renty odroczonej przez radcę prawnego Dawid Rzeskiego.

Co w sprawie ważne, PZU na Życie S.A. w postępowaniu przedsądowym wypłacił powodowi kwotę świadczenia pośmiertnego w wysokości 5 950,53 zł. Pomimo składanej reklamacji na wysokość świadczenia, zakład ubezpieczeń odmówił Klientowi kancelarii podwyższenia wypłaconego świadczenia pośmiertnego na etapie prowadzenia rozmów polubownych. Spowodowało to konieczność złożenia pozwu o waloryzację wypłaconego świadczenia pośmiertnego. Ostatecznie Sąd Okręgowy w Bydgoszczy podwyższył świadczenie pośmiertne ponad 27-krotnie (od kwoty, którą wypłacił PZU na Życie S.A).

Jak zauważył sam Sąd w prowadzonym postępowaniu, konieczność zwaloryzowania kwoty należnej powodowi z tytułu polisy opisanej w stanie faktycznym sprawy była niewątpliwa. Wypłacona powodowi kwota 5.950,53 zł w aktualnych warunkach społeczno – ekonomicznych stanowi kwotę wręcz symboliczną i nie może spełniać celu, w realizacji którego doszło między pozwanym a ubezpieczonym do zawarcia umowy ubezpieczenia renty odroczonej. Zauważyć należy, że sam pozwany uznał za celowe urealnienie tej kwoty na podstawie uchwały zarządu pozwanego – jak i sposób tej waloryzacji.
Wydany wyrok w części nieprawomocny, bowiem od części wyroku PZU na Życie S.A. złożyło apelację. Jednocześnie PZU na Życie S.A. zdecydowało się wypłacić mojemu Klientowi po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy kwotę ponad 100 000 zł i ta kwota została już Klientowi przekazana.

Warto odnotować, że Sąd Okręgowy zdecydował się na przyjęcie ryzyka inflacyjnego Stron w takiej proporcji, by obciążyć powoda – uposażonego ciężarem inflacji w wysokości 30 %, a pozwanego – PZU na Życie S.A. ciężarem inflacji w wysokości 70 %. Sąd uwzględnił 70 % udziału pozwanego w ryzyku inflacyjnym i 30 % udziału powoda. Taki podział ryzyka inflacyjnego pozwolił na zaspokojenie roszczeń powoda wynikających z zawartej polisy renty odroczonej, w postaci wypłaty świadczenia pośmiertnego, której wysokość jednocześnie odpowiadałaby miarodajnemu wyobrażeniu Ubezpieczonego co do przyszłego świadczenia i nastawieniu na zachowanie przybliżonej wartości ekonomicznej świadczenia umownego należnego powodowi o wartości nienaruszonej przez zjawiska hiperinflacyjne w okresie trwania zobowiązania.

W określeniu wysokości ryzyka inflacyjnego stron, Sąd wziął pod uwagę silniejszą pozycję PZU na Życie S.A. jako profesjonalisty w dziedzinie ubezpieczeń, co musiało znaleźć odzwierciedlenie w nierównym obciążeniu ryzykiem inflacyjnym. Pozwany to instytucja profesjonalnie zajmująca się świadczeniem usług ubezpieczeniowych, czerpiąca korzyści majątkowe z tego tytułu. Ponadto zakład ubezpieczeń dysponuje ogromnym kapitałem i wobec tego jest to podmiot, który w dużo lepszym stopniu może przystosować się do zmian na rynku finansowym (np. hiperinflacji lub załamania gospodarczego).

Posiadanie fachowej wiedzy z zakresu ubezpieczeń i ekonomii przez pracowników pozwanego, ugruntowana pozycja poprzednika prawnego pozwanego na rynku finansowym, jego stabilność oraz możliwość zabezpieczenia przyszłości skłaniały osoby fizyczne do lokowania oszczędności właśnie u pozwanego. Wobec tego brak było podstaw do obciążania uposażonego ujemnymi skutkami spadku wartości pieniądza w większym stopniu niż 30%.